evlenecek çiftlere ayrı eziyet, ailelere ayrı eziyet bir törenimsi.
hevesiniz, özel bir merakınız yoksa, yapmayın bu tuhaflığı.
ikna edin aileleri. istemediğinizi anlatın.
kimseyi mutlu edemediğiniz gibi, yorgunluğu, stresi, masrafı, dedikodusu yanınıza bonus olarak kalır.
harcayacağınız o parayı koyun cebinize, yapın güzel bir seyahat, sevdiğiniz diyarlara.
ohhh en güzel anıları biriktirin gelin.
ayşe teyze göbek atmayıversin!
ahmet amca halaya durmayıversin.
siz mutlu olun! en güzeli!

kilo ile başı belada olan insanların durumlarını anlatmaya çalıştığı betim. su için yeter ki yarasın. biz olayı yanlış anlamışız :)

0 ( sıfır noktası) bir konuda ne yaparsanız yapın sonucun değişmeyeceği anlar olur. iyi ve kötünün olmadığı sonucun da aynı olacağı gibi. orası araftır.
rivayete göre çok fazla bekletmezler arafta.

sağlıklı beslenme üzerine web sitesi olan bir tüp mideli. her konuda bilgisi vardır, iyi yazar. hep yazsın.

kadının önce kendini tanıması sonra da bunu yaşama geçirmesiyle olabilecek bir hal, durum, yaşayış hali. verilen veya alınan bir şey değildir.

eşitlik veya haklı olmak savunulması gereken bir şey değil yaşanası bir şeydir.

kadın hakkı savunucusu olmak veya kadın hakları için yürüyüş vs gibi şeyler -hobi olarak yine yap - kadın hakkını kadına istediğikadar veren, tepkileri ölçen ve ona göre kendince hak dağıtanların ekmeğine yağ sürer. sonuç olarak yaşamadığı şeyi savunamaz insan.

kendi hakkını kendine tam teslim eden bireyin birilerinden hak talep etmesi gibi bir durum olamaz. zaten kendine saygı duydurur. demedi deme bak yazıyorum buraya

çok hırslı.

kopuş cümlesi. artık her şey bitiş haydi bana eyvallah dermiş gibi.
olmuyorsa olmuyordur ve bunu bir şekilde karşıdakine kırmadan söylemek gerekir. bu hallerde olayı küçümseyerek ve karşındakine değer verdiğini göstererek aradaki çelişkiyi kendi lehine kullanırsın.
bu aynen böyle yapılır. sen daha iyilerine layıksın. ben senin değerine ulaşamıyorum.

katillerin biri müebbet, biri 18 yıl ceza aldı güzel kız.
şimdi ruhun huzur bulsun.
kamuoyu bu davanın arkasında durdu, sonuç belli.

türkiye’de üretilen ve dünyada eşi emsali bulunmayan kır çiçek flora örtüsüne sahip olan, ingiliz-alman botanikçilerin yaptığı araştırmalarda 450-500 çeşit çiçek bulunan, bunların içinde 80-90 tane endemik çiçek yalnız ballıköy anzer de yetişmekte ve bu çiçeklerden arıların topladığı bal dertlere deva hastalıklara şifa dünyaca ünlü ballıköy anzer çiçek balıdır.
haziran ayinin ilk haftasıyla birlikte kısmen karlı bölgelerde kardelenlerle birlikte bahara ve yeşilliğe ilk adımını atan anzer, müthiş güzelliğini haziranla başlayıp temmuzda zirveye taşıyıp ağustosta tamamlar. haziranın son haftasında gözlerini çiçeklere açan arılar ağustos ayinin ortasına kadar ballarını tamamlarlar. anzer'de iklim şartlarına bağlı olarak ağustosun birinci yada ikinci haftasında sağılma (hasat edilme) denilen işlemle ballar kovanlardan alınır. hava şartlarının etkisine, çayırların (çimenlerin) erken biçilmesine bağlı olarak bal üretim miktarı değişkenlik arz etmektedir. çok az, hatta hiç olmadığı yıllar olmuştur. anzer'de ağaç yetişmemektedir bu yüzden anzer balında sadece anzer yaylasın'da yetişen endemik çiçeklerin polenleri bulunmalıdır aksi taktirde gerçek anzer balı değildir. anzer balının sahte olup olmadığını anlamak için polen analizi yapılmaktadır.
anzer balına dışarıdan şeker veya herhangi başka bir katkı maddesi verilmemektedir. anzerbalı ısıl işlem görmeden sağılmaktadır. 40 °c`nin üzerindeki sıcaklıklar balın içindeki enzimleri ve polenleri etkisiz hale getirdiğinden soğuk sağım yapılmaktadır. anzer balı ekmeğe sürülüp kahvaltıda tüketilen normal ballardan değildir. anzer bali genellikle hastalıklara şifa niyetiyle tüketilmektedir anzer balı deden toruna, osmanlı imparatorluğundan beri ilaç olarak kullanılarak gelmektedir. osmanlı padişahlarına anzer balı kuvvet macunu olarak verilirdi. anzer balı birçok hastalığın şifa kaynağıdır.

@denizece adlı yazarın ricasıyla yayınlıyorum.

ahmet'in 25.saati

taksimin arka sokaklarında tarlabaşı’nda geceliği 2 sigara parası olan bir otel odasında gün henüz ağarmamışken, camın önünde pakette kalan son sigarasını yaktı. camı aralayıp eğildi, dirseklerini camın önüne koyup yarı beline kadar dışarı sarktı. “odalarda sigara içmek yasaktır” yazısını hatırlayıp, bir güzel sövdü, daha cümlesi bitmeden, hoparlördeki cızırtılar ezanı haber verdi... hocanın sesi ile minarede tüneyen kuşlar hep birlik uçup karşıda duran oto yıkamacının çatısına tüneyip, uykudan uyandırılmış huzursuzluğu ile silkinip ötmeye kanat çırpmaya, acıkanlar ise yiyecek aramak için havalanmaya başladı, diğerleri uykularına kaldıkları yerden devam ettiler. acele ile birkaç afgan uzun elbise ve fesleri ile caminin yolunu tuttu ardından birkaç yaşlı semt sakini de onların peşinden. sigarasından bir nefes daha alıp, neden onlara katılmadığını sorguladı, bu küçücük oda da yalnızken bile beyninin karmaşıklığına öfke duydu... sonra bir fırt daha çekti, bu sefer daha uzun tutup, zehirin tadını almaya çalıştı. biten sigarasını otelin önünde ki çöp bidonuna fırlatıp, lise yıllarındaki gibi basket hazzını yaşamak istedi. biten sigara, tam üçüncü kattan çöp kutusu hedefini buldu. daha camı kapatmadan, çöp bidonunun alev aldığını görüp “şansımın içine …” dedi. acele ile giyinip, odaya bir göz attı, biriken bira şişelerini bulduğu poşete doldururken, içlerinde de kalmış mı diye tek, tek kontrol etti. yerlerde fıstık kabukları iki gün öncesinden kalan dürümün kâğıdını alırken dün hiçbir şey yemediğini hatırladı. çalışmak farz olmuştu bugün. fularını ve ressam şapkasını takıp, çizim takımlarını koltuğunun altına sıkıştırıp, odaya son bir göz gezdirip, usulca kapısını kilitledi. hoş odada kıymetli hiçbir şey yoktu ama akşama geldiğinde odasını başkasına verdiklerini de görmek istemiyordu. otel sahibine görünmeden usulca çıktı kapıdan, bir haftalık vardı ama borcu buna karşılık cebinde tek lirası yoktu. elindeki poşeti çöpe attığında, ateşin söndüğünü görüp rahatladı. ateş ardında ağır bir koku bırakmış, tüm sokak duman altı olmuştu. yokuşun dibinde merdivenler başlıyor, sanki sonsuza uzanıyordu. eskiden olsa spor olsun diye saatlerce koşardı, artık adım atmak bile içinden gelmiyordu. bu işkenceden kurtulmak için türlü yollar denemiş en sonunda her basamağa bir isim verip, onunla ilgili bir anı bulma oyununa dönüşmüştü. ilk basamak haminnesi peyker hanım, ikinci basamak onun omuzlarında taşırken hatırladığı ve erken ölen dedesi atıf bey beşinci basamak mari onyedinci basamak sinir olduğu komşu çocuğu hüseyin, ellidokuzuncu basamak adını duymak istemediği s, yetmişdördüncü basamağın adı hemen dibinde mantar gibi biten gecekonduda oturan züleyha bacı, yüzellidokuzuncu çay ocağındaki çırak hasan. yüzellidokuz basamak, yüzellidokuz anı... caddeye vardığında, mühim adammış, önemli bir toplantıya yetişecekmiş gibi acele ile yürüyüp geçti istiklal’e. daha köşeyi döndüğü anda omuzları düştü bir elini cebine soktu bakışları yere düştü. kime nereye gitse kredisi çoktan tükenmiş itibar adına hiçbir şey bırakmamıştı. çok içiyorsun yapma diyorlardı ama niye içiyorsun demiyorlardı... ahmet altmışına merdiven dayamış bir zamanların haza beyefendisi hatırı sayılır işadamı... biri on yıl önce anlatsa bunları kahkahalarla gülerdi. iki mahalle öte de fuat abinin çay ocağının önüne geldi, kimseyi göremeyince bir taburede oturup beklemeye başladı. fuat abi ve çırağı sokağın başında göründüğünde oturduğu yerde doğrulup üstüne başına çeki düzen verdi. ahmet’i gördüğü anda düştü adamın suratı. “bu beleşçi de musallat oldu başımıza” dedi yanındaki yeni yetmeye çocuk güldü, matrak adam usta komik şeyler anlatıyor. beleşçinin teki çok yüz verme birgün elimde kalacak. dükkânın önüne geldiğinde “ooo miirim burada mıydın, görmedim seni üşümüşsündür yahu, niye bu kadar erken geldin, biliyorsun 7’de açıyoruz ocağı.”.
“çok işim var, büyük iş o yüzden erken uyandım”
“ne imiş o önemli iş?”
“sekizde suzi hanım gelecek fransa’daki torunu için portre çizdirecek...”
fuat usta pişkin pişkin güldü, “mühim adamdır bizim ahmet” dedi hasan’a “
“çay hazır değil ahmet abi, oralet yapayım mı için ısınır…” boynunu eğip, gülümsedi ahmet, bu sen bilirsin demekti onun dilinde,
“usta simit alayım mı?”
“ben kahvaltı yaptım.” dedi fuat.
“ben kendime alayım sen de ister misin abi?”
“yok, yok yedim” dedi ahmet çatallaşan bir sesle.
“olsun abi bir de benimle yersin.”
bir koşu karşı pastaneden iki simit alıp, döndü. simitin birini sessizce oralet’ini içen ahmet’in masasına bıraktı, sonra ocağa işinin başına döndü. ahmet o anlarda o çırağın yaşında iken, babasının son model arabasını çalıp, kızlarla sabahlara kadar sürttüğünü yine aynı yıllarda sırf şımarıklık olsun diye bir istakoza dünya para verdiğini üstelik onu da yemeyip didikleyip, bıraktığını anımsadı. çırak gayretle bardakları dizmeye başladı, iki semaveri de demledi taze çay koktukça ahmet babası ile balığa çıktığı gecelerin sabahlarını denizi izlerken içtikleri çayı, babasının anlattığı çanakkale muharebesini ve dedesinin gazi madalyasını hatırlardı, belki de sırf bu kokuyu duymak için geldiğini o an itiraf etti kendine, insan yüz yaşında da olsa içinde bir yerler hep çocukluğunda kalıyordu... ocağın karşısında, parkında hep çizim yaptığı banka geçip, müşteri beklerken bir yandan da iki ağacın arasına ip gerip eski çizimlerini mandallarla ipe tutturdu. bir zamanlar hobi olarak başladığı resim, şimdi karnını doyuruyordu... ah be mari ne hoş kadındı her hafta bir saat resim dersi vermek bahanesi ile gelir tarabya’daki köşkün bahçesinde gülüşüp, eğlenirlerdi. bir keresinde onu öpmesine izin bile vermişti ondan sekiz yaş büyük olmasa belki de sevgili bile olurlardı tabi o zamanlar ahmet de 14 olmasaydı... yıllar sonra çizmek zorunda kaldığında ilk mari’nin resmini çizmeyi denemiş ama çizdiği hiçbir resim onun kadar güzel olmamıştı. müşteri beklerken karşı kaldırımda çocuğu ile dilenen suriyeli kadını çizmeye başladı kadın yirmi yaşlarında örtüsü ile heryerini sarmış, sadece iri kahverengi gözleri görünüyordu. çocuğun mart başında bile ayağında çorap yoktu kadın yanındaki bez çantanın içine oturtuyor ayaklarını örtmeye çalışıyor ama iki yaşlarında ki sarışın kız çocuğu yerinde duramıyordu. yoldan her geçenin peşinden yürüyor onları taklit ediyor annesi zahida deyince, geri dönüyordu. yaşlı bir amca yürüdü kaldırımdan zahida da ellerini arkasında birleştirip o adam gibi eğile, eğile yürüdü ardından. ince topuklu takım elbiseli bir kadın telefonda hararetli hararetli konuşarak geçti yanlarından zahida da elinde telefon varmış acelesi varmış gibi yürüdü kadının peşinden. bir baba ve kız geçti bu sefer kaldırımdan el ele gülüşerek... zahida bu sefer yürümedi koşup annesinin koynuna sokulup öpmeye başladı. ahmet bir yandan kızın oyunlarını takip ediyor bir yandan annesini çizmeye devam ediyordu öğlene doğru arap turistler gelmeye başladı parka, bir aile resim istedi kadın çarşaflı, adam açık mavi takım elbiseli iki kız çocuğu aynı elbiseden giymişti, biri altı, diğeri sekiz yaşlarındaydı ahmet bir yandan resimlerini çiziyor, bir yandan peçeli kadının ne düşündüğünü kestirmeye çalışıyordu. gözlerinin bile görünmediği bir resim için bir saattir sabit duruyor bir yandan da yerinde duramayan iki kızını fısır, fısır konuşarak oturmaları için ikna ediyordu. kadına bağırmak istedi ahmet aç şu yüzünü beynini aç artık... otelin biriken parasını acıkmaya başlayan karnını hatırlayıp sustu ... büyük bir makinanın dişlileri arasında ezildiğini parçalandığını hissediyor ama hiç bir şey yapmıyordu tıpkı o peçeli kadın gibi...
akşam üzeri çok güzel bir kadın parkta gezinirken ahmet’in resimlerinin önünde durdu, uzun, uzun inceledikten sonra ahmet’e gülümseyerek, “benim de resmimi yapar mısınız?” dedi.
“tabi efendim zevk ile” deyip, kaleminin ucunu açtı, gözlüklerinin üstünden alıcı gözle baktı, iri mavi gözleri tüm yüzünün hakimi idi, öyle ki kalkık burnu, minicik dudakları, çıkık elmacık kemikleri bile sönük kalıyordu, bu mavilik karşısında. karşıdaki banka oturdu bacak, bacak üstüne attı, çantasından bir sigara çıkardı tam yakacakken ahmet’e de uzattı ister misiniz? ahmet gülümseyerek sigarayı aldı, çakmağını arandı ama otelde camin önünde unuttuğunu anlayınca durakladı. mavi gözlü kadın gülümseyerek yanına gelip, sigarasını yaktı, yine gülümseyerek “bana bir yemek borcunuz var artık” dedi. resim boyunca sohbet ettiler kız 27 yaşında boğaziçi mezunu bir psikologdu, çalışmıyor dünyayı geziyor, bol, bol resim çekiyor, arada da gittiği yerlerin resimlerini yapıyordu. ahmet resmi bitirdiğinde kıza uzattı. kız büyülenmiş gibi bakıyordu aynı etki ahmet’te de vardı çünkü bugüne kadar çizdiği en güzel resimdi. “adınızı sormayı unuttum adınız nedir?”
“ahmet, ya sizinki nedir?”
“benim adım suna”
ahmet sendeledi, tutunmak için bankı arandı, sonra birden doğrulup, resmi kızın elinden alıp, yırtmaya başladı. hiçbir suna için resim yapmam lütfen gidin buradan .... kız, bozguna uğramış ordular gibi şaşkın, bir o kadar da kızgındı. mavi gözlü suna, ahmet’in yanından ayrılırken yine ezan okunmaya başladı... bu sefer bildiği tüm küfürleri içinden sayıyordu ve durmadan tekrar ediyordu. “hiçbir suna’ya resim yapmam.”

kişilerin grup içerisinde, grubun diğer bireyleri tarafından hoşlanılma, kabul görme ve onaylanma eğilimidir.

yani kişi sırf grupta dışlanmamak ya da kabul edilmek için doğru bildiğinden şaşıp (tereddüte düşüp) grubun cevabına, kararına uyum sağlar.

bu durum normatif etkinin sosyal kabul ve onaylanma isteği ile bağlantılı olduğunu gösteriyor.

çevrenizde de gozlemleyebileceginiz bu etkinin sosyal medya kuşağı diye sayılan bu dönemde ne kadar üst sınırda olduğunu izleyebilirsiniz.

her daim yaşayan sözlük.

üç beyaz diye tabir edilen gıdaların bir tanesi.

(bkz: helva yapsana)
(bkz: mahmut tuncer)

ortaokul 'da çok sevimli bir arkadaşımız vardı. o zamanlar ortaokul da vardı! her sınav öncesi babaannesi tüm sınıfa pirinç okurdu. selami de tüm sınıfa okunmuş pirinçleri dağıtırdı. hepimiz kıtır, kıtır pirinçleri yer, çalıştığımız kadar notları alır, kerameti pirinçten bilirdik. çocuktuk.
filanca tarikatın, falanca hocası elma okumuş. bebeği olmayan ailelere dağıtılacakmış elmalar. kimi para karşılığı, kimi hayrına demiş elmaları.
her ne olursa olsun, bu nasıl bir uygulama, nasıl bir tedavi?
biz okunmuş pirinçleri kıtırdatırken 70lerde çocuktuk. şimdi uzay çağı, elektronik çağı, bilgisayar çağı. hepsini ortaya karışık yaşarken, okunmuş elmaya hoşgeldiniz.
inanan, güvenen, ümit bekleyen, umut eden ey ahali! yapmayın, etmeyin. elma sağlıklıdır. güzeldir. lezzetli bir meyvedir. ama okusanız amuda kalksanız da, size bir bebek vermez tek başına.
bunun tüp bebeği var, aşılaması var, ilaç tedavisi var.
onları deneyin. tıbba güvenin. doktora gidin.
sağlık kuruluşuna başvurun.
zavallı elmaya olduğundan büyük anlamlar yüklemeyin.

gelişen ve değişen dünya, teknoloji sebebiyle oyun kültürünün de değişmesi kaçınılmaz.her şeyin birbiriyle paralel olduğu, bir çocuğun oyun oynamasını bilememesinin maddelerce sebebi var.
bir yandan bilgisayarlardan telefonlardan anlayan çocuklardan gurur duyan anneler, bir yandan da paylaşım, sokak kültürü, hayal kurma beklentisine de girmektedir. peki bu nasıl olacak anne ve baba çalışırken ?
ver okula sonra gel yakın .
her cümle öyle tartışalısı konular ki ...

annenin arkası dönükken kardeşe bir tane patlatan büyük çocuğun davranış biçimi.

beynin cinsiyeti hormonlara göre belirlendiği gibi diğer genetik yapıda aynı şekildedir. zira bütün anlatılan et beyinle ilgili olarak düşünüldüğü için kısıtlıdır.
bir insanın cinsiyeti genetik ihtiyaçlar ve hayatın gerekliliklerine göre şekillenir.

aksine beyni sadece tuzlar ve minerallerden oluşmuş bir et yapı olarak düşünmek beyni sadece kısıtlamaktan başka bir şey olmaz diye düşünüyorum.
beynin algısı cinsiyetsizdir ta ki hormonlar devreye girene kadar. hormonlar ve genetik insanın cinsiyetini belirler. davranışları da dış etkenler yani çevresinin davranış şekilleri kişinin cinsiyetinden bağımsız olarak hareket eder. erkek gibi davranan kadın veya tam tersi olabilir.

erkeğin erkek gibi davranışına veya kadının kadın gibi davranışına kim ne zaman ve nasıl karar verdi bunu kimse bilemez.

şimdilerin en popüler ev aletleri. bir kaç seneye adını unuturuz belki belli mi olur.

(bkz:kün fe yekün)