- genel önerme. hani şu sıralı ölüm denilene denk gelir. aktif olmaktan çıkıp, nispeten daha pasif olmaya geçmiş bulurken kendilerini, işe yaramaz hissedişin, başkasına sıkıntı olma ihtimali düşüncesinin içinde kaybolurken ve aslında tam da hayata daha sıkı sıkıya bağlanırken, ölüm sırasını beklemek...
(bkz: yaşlılığın ayak sesleri)
- sanrıdır.
ben 13'ken, 44 yaşındaki babamı kaybettiğimde "yaşadı babam" derdim. şimdi 36'yken "bu kadar mı az yaşadı babam?" diyorum. 7'yken hiç 17 omayacak; 17'yken de hiç ölmeyecek sandığımız içindir...