santigrad100 |
santigrad 100
bir öpüşmenin tadını
ağzında hep kuranlar
doğamazlar sonsuz giysisini begonyanın
bir çiçeğin açamazlığını duyarlar
durmadan korkunç bir fırtına olarak
yoÄŸun bir buÄŸu olarak
kayıp gider sonunda birinci tekil kişi
ve kokular uçup gider
bir garip boşluk kalır
o kokuyu anımsatan
çiçeklerden yapraklardan
oylumunu yitiren adamlardan
öbür kalanlar için doyulmaz sanılan
belki önemli değil ama çekip gidelim
kedilerin kendilerinin olan akşamına
(bkz: göğe bakma durağı) *