- tamir edilen kitabın eski kitap kokusu eşliğinde yapılan zevkli iştir. kitap kapağı yırtılmış ya da yırtılmak üzeredir, sayfalarda bir ayrışma söz konusudur ve elinize aldığınız geniş şeffaf bir bant ile gerekli yerler itina ile onarılır. iş bitince bakarsınız kitaba "uuu sanki 1970 basımlı değil de 2009 basımlı gibi oldu kevaşe" dersiniz. hoştur.
(orion, 2010-08-04 15:28 ≈ 2010-08-04 15:31)
- istanbul belediyesi'nin bir ara kursunu verdiği faaliyettir. o zaman gitmedim şimdi pişmanım.
- çok keyifli bir eylemdir.
çocuk yaştaydım çanlar kimin için çalıyor'u sahaflarda bulduğumda. zaten kötü durumdaydı kitap, nasıl bir haldeydi onu o sepette gördüğümde inanamazsınız, hemen koştum yardımına, kalın ciltli kapağına dokundum önce, bordoydu. kapağı açtım ne göreyim, aylardır aradığım kitap. nasıl mutlu oldum, nasıl mutlu oldum anlatamam bak, hayatım da hiç o kadar mutlu olup olmadığımı da anımsamam.
aldım kitabı, aşk ile. eve geldim. okudum. eksik ve tükenmez kalemle çizilmiş sayfalar vardı. koklardım sık sık kitabımı. nasıl güzel ama nasıl.
bir iki sene sonra biri ile tanıştım. çanlar kimin için çalıyor'u okumamış biriydi. hemen verdim kitabı. bir iki hafta içinde geldi kitabım. kapağı ciltlenmişti. ama ciltciye verilmemişti.
kopan yerler, iğne ve iplik ile dikilmiş, sayfalar tamir edilmiş falan. doğum günümdü kitap bana geri geldiğinde. ve aslında şunu öğrendim, kitabı benden alan kişi bu kitabı defalarca okumuştu eskiden. ben bir gün demişim ki, benim böyle böyle bir kitabım var, nasıl hastaydı onu sepette gördüğümde, içim ezildi falan.
eyy gidi gençlik ey... ne güzel günlerdi değil mi?
(gajo, 2010-08-04 15:35 ≈ 2010-08-04 15:40)