- bir necip fazıl kısakürek şiiridir. istanbul'a yazılmış en güzel şiirlerden.
Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu Ä°stanbul diye topraÄŸa kondurmuÅŸlar.
İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.
Ä°stanbul benim canim;
Vatanim da vatanim...
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...
Tarihin gözleri var, surlarda delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...
Bulutta saha kalkmış Fatih'ten kalma kir at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...
Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakısta o mana: Öleceğiz ne çare?
Hayattan canlı olum, günahtan baskın rahmet;
BeyoÄŸlu tepinirken aÄŸlar Karaca Ahmet...
O manayı bul da bul!
Ä°lle Ä°stanbulÂ’da bul!
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...
Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.
Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.
Her aksam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahÅŸap konak, koca bir ÅŸehir kadar...
Bir ses, bilemem tambur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir katibi mi...
Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...
Yedi tepe üstünde zaman bir gergef isler!
Yedi renk, yedi sesten ÅŸayisiz beliriÅŸler...
Eyüp oksuz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, ucan eteklerden sorumlu.
Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından.
Ana gibi yar olmaz, Ä°stanbul gibi diyar;
Güleni söyle dursun, ağlayanı bahtiyar...
Gecesi sümbül kokan
Türkçe’si bülbül kokan,
Ä°stanbul,
Ä°stanbul...
- bir hezeyan anında terkedip başka bir şehre taşındıktan sonra ne yaptım ben anlarında sıkça ağıza alınan kelimeler.
- yaşadıkça kendine çeken, çektikce iten sevgilidir.